Günümüz filmlerinin aksine üçüncü kişilerden uzak bir aşk ve dans hikayesi. Oğlumuz Patrick Swayze 80’li yılların taş çocuğu, Jennifer Grey de taş ‘bebeği’dir. Bu ikilinin uyumuna mı aşık oldum yoksa filmdeki Oscar kazanmasını sağlayan şarkı seçimlerine mi bilemedim. Asla bir dakikasında bile senaryoda bir boşluk ya da aykırılık bulunmuyor. Çok hafif bir geçişle araya baba...